W zależności od przyjętych technik rozróżnia się malarstwo monumentalne (w większości powiązane z architekturą, np. malarstwo ścienne, m.in. fresk, graffiti); malarstwo sztalugowe (na płótnie, na desce, dziś także na płycie); malarstwo miniaturowe (iluminacja); malarstwo wykonywane także na papierze, pergaminie, szkle, ceramice, jedwabiu. Page Rank: -1
Galeria Brama to dokumentacja twórczości malarskiej i rysunkowej Krzysztofa Iwina. Folder olejów na płótnie i akryli, rysunki, ilustracje oraz kompozycje dźwiękowe.
Krzysztof Iwin jest absolwentem gdańskiej ASP (ang. Active Server Pages), studiował Malarstwo u prof. Macieja Świeszewskiego , a ponadto Architekturę Wnętrz prof. Andrzeja Pniewskiego. Pracę dyplomową z malarstwa i rysunku obronił 15.01.2003 r. wyróżnieniem. Od kilkunastu lat para się przede wszystkim figuratywnym malarstwem i rysunkiem. Jego twórczość koresponduje z twórczością Makowskiego ,Wojtkiewicza, Świeszewskiego i niesie ze sobą dość dużą dawkę melancholii i powidoków z nieistniejących rzeczywistości. Page Rank: -1
Impresjonizm był to kierunek, który pojawił się pod koniec XIX w., trwał do pocz. XX w. Przejawiał się w malarstwie, rzeźbie i muzyce(Debussy). Istotą impresjonizmu było wierne oddanie wrażenia wizualnego dzięki wnikliwym studiom nad kolorem i światłem. Impresjoniści zrewolucjonizowali teorię koloru wiernie oddając wrażenia wizualne i malując z natury. Zawęzili własną paletę do jasnych, żywych kolorów. Pragnąc uchwycić wibrowanie światła i powietrza używali przede wszystkim kolorów dopełniających tj. żółcień, fiolet albo czerwień i zieleń. Impresjoniści nie określali kształtu, a granice przedmiotów wyznaczały 2 plamy barwy. Malowano zmienność wrażeń w zmiennych ustaleniach. Wprowadzono nowe, nietuzinkowe układy kompozycyjne. Spersonalizowane pejzaże impresjoniści malowali w plenerze, w bezpośrednim kontakcie z naturą. Page Rank: -1
Za późny renesans można uważać okres od śmierci Angolo Bronzino, 1503-1572, Salviati, Giorgio Vasari, Rafaela ai po Carraccich, ok. 1520-1600. Charakter 1512-1574, Allori i m. W Rzymie bardziej rafaelowski późnego renesansu krystalizuje się najpierw w malarstwie weneckim i tam najdłużej trwa. W Rzymie mówień za Grzegorza XIII, 1572-1585, i Sykstusa V, zyskuje przewagę po Sacco di Roma, 1527, posępna 1585-1590. O wiele miekszy, staranniejszy Federico w nastroju tradycja Michała Anioła - tłumiąc takie Barocci, ok. 1537-1612, i jeso liczni naśladowcy. naśladowców Rafaela, jak Giullo Romana, 1499-1546, Potem na każdym kroku przenikanie elementów weneckich, od i Perino del Vaga, 1499-1547. Punkt szczytowy ma- których Florencja odcięta się już w połowie XVI w. nieryzmu rzymskiego za Pawła III do Pawła IV; repre- Carracciowie (Lodovico, 1555-1619, Annibałe, 1560-zentantami najpierw północni Włosi (jak Sebastiana 1609) wiążą tradycję pólnocnowłoska Correggia t ele-del Plombo, ok. 1485-1547, Ma Page Rank: -1
Pod koniec XX wieku pojawiła się natomiast technika fotograficzna zwanaPiktorializmem. Piktorialiści manifestowali swe zamiłowanie do nieostrości. Uważali oni, żenadmiar detali kłócił się z odbieraniem świata przez ludzkie oko, które zazwyczaj zacierawszelkie nieważne detale. W 1846 roku Delacroix używał podobnych argumentów,broniąc malarstwa: „Naszą uwagę zwracają głównie te fotografie, na którychułomność techniki spowodowała powstanie pustych miejsc. Dzięki nim wzrok może odpocząći skoncentrować się na mniejszej liczbie przedmiotów.”3 To, co Delacroix uznał za ułomność,stało się w fotografii powszechnie stosowaną sposobnością dzięki której fotografia awansowała dorangi sztuki charakteryzującej się intymnym nastrojem i głębią. W XX wieku wielu artystóweksperymentuje z fotografią. Fotograficzne diagramy ruchu, tzw. chronofotografie, którychodbiciem w malarstwie są dwie wersje słynnego obrazu Duchampa „Akt schodzący poschodach” , stały się inspiracją dla kompozyc Page Rank: -1
14
11
55
